მესამე სტადიის სიმსივნე დამიდგინეს ცხოვრება თავზე დამენგრა, ერთ დღეს ექიმთან გიჟივით შევარდი და ვუთხარი, თუ საჭიროა კიდურებიც მომაჭერი ჩემ შვილს დედა სჭირდება თქო, ექიმმა კი იცით რა გააკეთა ამ დროს?

0

მა­რი­ამ სიბ­რი­ლა­ძემ 16 წელი იტა­ლი­ა­ში იცხოვ­რა, ის­წავ­ლა, და­ო­ჯახ­და და შვი­ლე­ბი გა­ა­ჩი­ნა. მისი ის­ტო­რია მო­სას­მე­ნად ძა­ლი­ან მძი­მეა, მაგ­რამ დღეს ის უკვე გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლია მე­სა­მე სტა­დი­ის სიმ­სივ­ნე­ზე, რო­მე­ლიც წლე­ბის ბრძო­ლის შემ­დეგ და­ა­მარ­ცხა და ახლა სხვე­ბის გა­და­სარ­ჩე­ნად იბ­რძვის…
– ოდეს­მე გა­დაღ­ლი­ლო­ბის­გან და ტკი­ვი­ლის­გან ბრძო­ლის სურ­ვი­ლი და­გი­კარ­გავთ?

loading...

– ბრძო­ლის უშ­რე­ტი სურ­ვი­ლი იყო, ის რა­მაც გა­და­მარ­ჩი­ნა. ერთი წა­მით არ მი­ფიქ­რია უკან და­მე­ხია. ყვე­ლა­ფერ­ზე თა­ნახ­მა ვი­ყა­ვი, მთა­ვა­რი იყო მე­ცო­ცხლა! მახ­სოვს დი­აგ­ნო­ზი­დან რამ­დე­ნი­მე დღე­ში, პრო­ფე­სო­რის კა­ბი­ნე­ტის კარი შე­ვა­ღე და გა­მო­ვუ­ცხა­დე, მზად ვარ ორი­ვე მკერ­დის მას­ტექ­ტო­მი­ის­თვის, თუ სა­ჭი­როა კი­დუ­რე­ბიც მომ­კვე­თეთ, ჩემი შვი­ლე­ბი პა­ტა­რე­ბი არი­ან და კი­დევ სჭირ­დე­ბათ დე­და­მეთ­ქი!

მად­ლო­ბა ღმერ­თს არც ერთი ძუ­ძუს მოკ­ვე­თა არ დამ­ჭირ­და, მაგ­რამ ყვე­ლაფ­რის­თვის მზად ვი­ყა­ვი. მკურ­ნა­ლო­ბის პრო­ცეს­ში დაღ­ლას ვერ ვგრძნობ­დი, დაღ­ლას ვგრძნობ ახლა, როცა ყვე­ლა­ფე­რი უკან დარ­ჩა, ვზი­ვარ და ვფიქ­რობ, რო­გორ გა­ვუ­ძე­ლი ამ ყვე­ლა­ფერს და ვერ ვიხ­სე­ნებ მო­მენტს, როცა ბრძო­ლის­თვის თა­ვის და­ნე­ბე­ბა მინ­დო­და, მიდ­მი­ვად ვმუ­შა­ობ­დი სა­კუ­თარ თავ­ზე, ვერც სირ­თუ­ლეს ვგრძნობ­დი, რე­ა­ლუ­რად ძა­ლი­ან ცუ­დად ვი­ყა­ვი, არ შე­იძ­ლე­ბო­და კარ­გად ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, მაგ­რამ არ მიგ­რძნია.

წყარო: epicentri.club

loading...

Share.